BLOG - OVER WILDPLUKKEN EN VERBINDEN MET JEZELF EN DE NATUUR

DE MAGIE VAN... DASLOOK!                           19-05-2026

Daslook is mijn stille favoriet van het voorjaar.
Bijna elke ochtend ontmoet ik haar opnieuw, ergens langs het pad terwijl mijn hond Freddie vooruit snuffelt en het bos nog half slaapt.
Nog vóór ik de brede bladeren en witte bloempjes zie, hangt haar geur al in de lucht..
Ik loop een stukje door, daar waar de honden weer aan de riem moeten en dus met een grotere kans dat de daslookbladeren wat schoner zijn. Ik word blij van de geur, welke ruikt naar knoflook met een bijzonder niet te plaatsen tintje. Hier groeit veel, genoeg voor mijn quiche voor vanavond en waarbij ik de natuur verder haar gang kan laten gaan.

Daslook werd vroeger geplukt om het lichaam wakker te maken na koude maanden; voedend, zuiverend en vol levenskracht. Rijk aan Vitamine C en A. Met veel ijzer en magnesium.
Haar bladeren glanzen kwetsbaar in het eerste lentelicht, maar ze heeft ook een gevaarlijke dubbelganger: Lelietje-van-dalen.
Als je goed kijkt, kun je je niet vergissen. Wie ruikt, begrijpt het verschil meteen. 
Misschien is dat waarom ik zo van wildplukken houd: de natuur laat zich niet haasten. Ze vraagt alleen dat je langzaam genoeg loopt om haar werkelijk te ontmoeten.
Daslook met haar witte stervormige bloemetjes trekt zich langzaam terug (rond juni) onder de grond om zich volgend jaar weer te laten zien. Dit is dus het moment om daslook te plukken!

DASLOOK QUICHE - RECEPT (4 pers)

20 daslookbladeren
3 eieren
1 courgette (evt)
1 teentje knoflook
1 rode ui
Bladerdeeg
(Evt) een handje vol robertskruid (nu ook overal te vinden in het wild met zijn paarse bloemetjes!)

Bak alles in een koekenpan waarbij je de klein gesneden daslookbladeren en robertskruid als laatste toevoegt. Meng het geheel samen met de geklutste eitjes. Doe dit in een vorm/ovenschaal met bladerdeeg. Ongeveer 25 minuten in de oven op 190 graden. ENJOY!

Voor de voorbereiding van de Hike Retreat Portugal 2026 wilde ik eerst terug naar de eenvoud van echt trekken.
Van camping naar camping lopen, alles op mijn rug, tent, kookgear.. Twintig kilometer per dag door de natuur van de Algarve.
Dus vertrok ik samen met een vriendin en mijn hond om het zelf te ervaren. Grote backpacks op, wandelschoenen aan, vol enthousiasme de heuvels in.
Overdag liepen we langs stoffige paden, eucalyptusbossen en uitzichten waarbij de zee soms ineens oplichtte in de verte. Mijn hond liep vrolijk vooruit alsof het haar geen energie kostte en ze precies wist waar we naartoe moesten.
Het was prachtig; het ruige pure buitenleven, het minimale, het onderweg zijn.
We wildkampeerden één nacht onder een hemel vol sterren, luisterend naar de wind en de stilte van de bergen.
Maar de volgende ochtend voelde het ineens anders. Dit was niet de reis die ik wilde delen. De zware rugzak en de afstanden maakte de tocht juist kleiner. De kilometers werden belangrijker dan de ervaring zelf. Ik merkte dat ik minder tijd had om écht te verbinden. Met mezelf, met de natuur.
Terwijl ik juist verlangde naar vertraging. Naar ruimte om een plant langs het pad op te merken, koffie te zetten in de ochtendzon of gewoon stil te zijn zonder haast. Onderweg ontstond langzaam een nieuw plan. Geen prestatiegerichte tocht, maar een zachtere vorm van avontuur.
Het was een bijzonder avontuur, een prachtige wandeling en heel speciaal om dit te delen met Patricia, mijn beste vriendin. Maar dit was niet hoe de Hike Retreat er uit moest gaan zien. Patricia ging weg, ik bleef, had mijzelf nog een maand gegeven. Geluksvogel was ik. Maar toch voelde ik een bepaald soort stress. Hoe moest ik het nu vorm gaan geven? Even loslaten en genieten daar, besloot ik. En dat deed ik, genieten van de natuur, het ontdekken van de planten, mooie dagtochten maken. En tsja, dat is blijkbaar precies wat je dan nodig hebt. Het kwam naar me toe. Tijdens een van de hikes kwam ik een kleine natuurcamping tegen, gerund door een Portugese Familie. De manager was enthousiast. Liet de camping zien. ik werd verliefd (op de camping). De heerlijke serene sfeer, de plek midden tussen de heuvels, weg van de drukte, dicht bij de zee. Dit is waar de basis moest zijn van de Hike Retreat. Midden in het groen van de Algarve. Vanuit hier vinden de workshops plaats: Het maken van oliën en eten uit de natuur. Vanuit hier trekken we de wilde natuur in en ontdekken we de eetbare medicinale planten: Iedere dag licht bepakt de natuur in. Vrijer, langzamer en met meer aandacht voor alles wat onderweg leeft. Soms laat de natuur je niet alleen zien waar je heen wilt, maar ook hoe je daar werkelijk wilt zijn :) 

WINTERWILDPLUKWANDELING                                                                     28-12-2025

Veel mensen denken dat de natuur zich in de winter volledig terugtrekt. Bomen zijn kaal, velden lijken stil en het groen lijkt verdwenen. Maar wie leert kijken, ontdekt dat ook de winter een rijk seizoen is. Winter wildplukken nodigt je uit om te vertragen en met aandacht aanwezig te zijn in een landschap dat op het eerste gezicht misschien sober lijkt, maar vol verborgen kracht zit.

Wist je dat er ook in de winter nog volop eetbare planten te vinden zijn in de natuur? Juist nu laat de natuur een andere kant van zichzelf zien. Geen uitbundige bloei, maar subtiele signalen van leven en veerkracht.

Tijdens zo'n winterse wandeling draait het om het leren herkennen van wat blijft. Denk aan knoppen die al klaarstaan voor het voorjaar, vitamine C-rijke bessen die kleur brengen in het winterlandschap, wintergroene kruiden die dapper groen blijven en krachtige wortels die diep in de aarde hun voedingsstoffen bewaren. Elk onderdeel vertelt iets over overleven, aanpassing en balans.

Maar winter wildplukken gaat over meer dan alleen eetbare planten. De frisse lucht, het knisperen van bladeren onder je voeten, de stilte die ruimte geeft aan aandacht. In de winter vertraagt de natuur en dat nodigt jou uit om hetzelfde te doen. 

⬇ Hieronder deel ik een heerlijk winters theetje met je!